Omnia

Καλό Ταξίδι

2005-11-09T18:10:00.000+02:00

Ένας από τους τελευταίους ΚΥΡΙΟΥΣ του ελληνικού θεάτρου έφυγε εχτές για την πόλη των αγγέλων.

Δεν θα φύγει ποτέ όμως από την καρδιά μας.

Καλό ταξίδι

Bloggerοδιώκτης !!!

2005-11-08T18:26:00.000+02:00

Φίλη Bloggerού. Μην απογοητεύεσαι.
Eχεις συνάντηση, με τον επίμονο Bloggerά που σου έχει σπάσει τα νεύρα με posts και e-mails, γεμάτα γλυκανάλατες χαζομάρες ή ερωτικά υπονοούμενα και θέλεις να τον ξεφορτωθείς αλλά δεν ξέρεις πως?
Για σένα έχει προνοήσει το σύγχρονο Marketing, (μετά από πολύμηνες έρευνες αγοράς).

Έφτασε τώρα το νέο T-shirt Bloggeroχυλόπιτας,
Μόνο $16,99 + έξοδα αποστολής + ΦΠΑ 19%

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Αν διαθέτεις τα προσόντα του μοντέλου της φωτογραφίας φοβάμαι ότι θα πρέπει να τον στήσεις για το καλό σου!!!

Εγώ πάντως θα παραγγείλω μία.
Αν κρίνω από τα mails που έχω λάβει τις τελευταίες εβδομάδες και από μία φίλη που μιλήσαμε τις προάλλες το είδος του Bloggerokamakus Agamitus έχει αυξηθεί επικίνδυνα τελευταία.
Όπως και να το κάνουμε καθεμία μας έχει την περιέργεια να γνωρίσει την βλακόφατσα που στέλνει όλες αυτές τις μπούρδες. Μια – δυο φωτογραφίες του δεν είναι ποτέ αρκετές.

And de woman of the year 2005 .... is...

2005-11-04T12:13:00.000+02:00

Η Πακιστανή ακτιβίστρια Mukhtar Mai η οποία συγκέντρωσε πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας το 2002 όταν έγινε γνωστός ο δημόσιος βιασμός της για παραδειγματισμό, επειδή δεν υπάκουσε την εντολή του συμβουλίου της φυλής της, να παντρευτεί άνδρα από άλλη «ανώτερη» φυλή, τιμήθηκε από το περιοδικό GLAMOUR ως γυναίκα της χρονιάς για τον αγώνα της ενάντια στην κοινωνική αδικία και την εκμετάλλευση των γυναικών στην πατρίδα της.

Όλα μέχρι εδώ ωραία και καλά και αξιέπαινα για τους κυρίους του περιοδικού.
Δεν μπορώ όμως να μην βλέπω με επιφύλαξη και να αναρωτιέμαι:

-> για ποιο λόγο, ένα περιοδικό σαν το GLAMOUR το οποίο αντιπροσωπεύει και προβάλει στο έπακρο τη ματαιοδοξία του δυτικού τρόπου ζωής βραβεύει την Mukhtar Mai για γυναίκα της χρονιά και όχι μια από τις χιλιάδες celebrities που κατακλύζουν τα φύλλα του όλο το χρόνο;

-> γιατί οι δυτικές κοινωνίες ευαισθητοποιήθηκαν για το συγκεκριμένο γεγονός το 2002 αφού πρώτα είχαν καταστρέψει οικονομικά το Πακιστάν και είχαν ισοπεδώσει το γειτονικό Αφγανιστάν τα οποία μέχρι τότε χρηματοδοτούσαν αφειδώς και κάλυπταν τις κυβερνήσεις τους (σε παρόμοιες ή και χειρότερες περιπτώσεις) οι οποίες ήταν και είναι πειθήνια όργανά τους;

-> πως είναι δυνατόν να ξεπήδησαν σε τρία χρόνια τόσες οργανώσεις συμπαράστασης και υποστήριξης στη Mukhtar Mai παρουσιάζοντας το έργο τους με την τεχνοκρατική ορολογία “The Project” και περιφέροντας την κακομοίρα τη Mai από κανάλι σε δεξίωση και από δεξίωση σε εκδήλωση συλλογής χρημάτων για το σκοπό τους;

Μήπως έχουμε άλλο ένα κραυγαλέο παράδειγμα εφησυχασμού συνειδήσεων.
Δεν ξέρω ίσως αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα να μας έχουν κάνει πολύ δύσπιστους…….
Έχω όμως την αίσθηση ότι "They talk about the Big Money”

Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο :-(

2005-11-01T18:07:00.000+02:00

Για σου ρε Τακούλη με τις ιδέες σου.
Προς όλους τους γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα:
Μας έτρεχε βραδιάτικα στο Κερατσίνη και η Ταβέρνα είχε μια τεράστια ταμπέλα στην πόρτα "ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΣΤΑ"

Αφιερωμένο στον Τάκη ……. SPECIAL

Είμ' εργάτης τιμημένος όπως όλη η εργατιά
Kαι τεχνίτης ξακουσμένος, λεοντάρι στη δουλειά.
Εκατό δραχμές τη μέρα πέρνω, τζιβαέρι μου,
Πες στη μάνα σου πως θέλω να σε κάνω ταίρι μου.
Θα σου χτίσω ένα σπίτι γύρω με σκαλώματα,
Ν' ανεβαίνεις να μου κάνεις σκέρτσα και καμώματα.
Θα μου τηγανίζεις ψάρια με πατζάρια σκορδαλιά,
Θα περνάμε όλα τα βράδια με ρετσίνα και φιλιά.

Gourmet απογοητεύσεις ...

2005-10-31T10:09:00.000+02:00

Παρασκευή μεσημέρι κατεβήκαμε δύο αυτοκίνητα χαζοχαρούμενων εκδρομέων από την Αθήνα για να περάσουμε το 3ημερο της 28^ης Οκτωβρίου σε σπίτι φίλου λίγο ποιο έξω από το Ναύπλιο.
Αφού αφήσαμε τα πράγματα και ο καιρός ήταν καλός αποφασίσαμε να επιδοθούμε με το δημοφιλές άθλημα, του μέσου νεοέλληνα, το Παραθαλάσσιο Μασαμπούκινγκ (κοινώς να περιδρομιάσουμε ότι βρίσκεται διαθέσιμο στην κοντινότερη παραλιακή ταβέρνα).
Ξεκινώντας, ο Τάκης (από τους βετεράνους του αθλήματος) είχε την φαεινή ιδέα: «Ρε παιδιά…. Δε πάμε να φάμε κανα μπακαλιάρο σκορδαλιά όπως προτάσσει το έθιμο της ημέρας». Να σας πω την αλήθεια εγώ το έθιμα δεν το θυμόμουνα αλλά πολύ μου άρεσε η ιδέα. Ευτυχισμένοι όλοι λοιπόν, αποφασίσαμε να τηρήσουμε τις παραδόσεις απελευθερωμένοι από τα μικροαστικά ταμπού της δυσάρεστης αναπνοής που προκαλεί η σκορδαλιά.
Παρόλο όμως τον ενθουσιασμό μας αποδείχτηκε ότι λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Οσο κι αν ψάξαμε στις 4-5 ταβέρνες της περιοχής ούτε μία δεν προσέφερε μπακαλιάρο σκορδαλιά παρά μόνο τα στερεότυπα. Μπριζόλες μπιφτέκια, παιδάκια «φρεσκότατη Τσιπούρα και Λαβράκι Ιχθυοτροφείου βαφτισμένη Πελαγίσια» κανα γαύρο προπέρσινο, χταπόδι-καλαμάρι κατεψυγμένο, πατάτα αυστηρώς προτηγανισμένη και τα λοιπά.
Και μέσα στην απογοήτευσή μας (γιατί ως γνωστόν μην τάξεις του άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι) το ποιο τρελό που ακούσαμε όταν τόλμησε ο φίλος που μας φιλοξενούσε να παραπονεθεί σε γνωστό του ταβερνιάρη είχε σαν αποτέλεσμα να εισπράξει την απάντηση: «ποιος τα χέζει τα έθιμα ρε φίλε εγώ ταΐζω όλους τους επώνυμους της περιοχής σιγά μη βάλω μπακαλιάρο σκορδαλιά στο μαγαζί μου» Ομολογώ ότι έμεινα άφωνη.
Τι να του πεις άλλωστε, μήπως φταίει ο ανθρωπάκος που τα έχουμε ισοπεδώσει όλα και θεωρούμε καλό και ποιοτικό μόνο ότι μας υποδεικνύουν οι δήθεν.

Α! ρε κουφάλα παγκοσμιοποίηση που θα πάει κάποια μέρα θα γυρίσει ο τροχός θα …… χαρεί και ο φτωχός.

Υ.Γ. Πληροφοριακά εκείνη τη μέρα τη βγάλαμε με παϊδάκια (all-weather food) κι επειδή μας έμεινε ποθημένο σήμερα το βράδυ λέμε να πάμε σε μια ταβέρνα στο Κερατσίνι που ο Τάκης ορκίζεται ότι έχει τον καλύτερο μπακαλιάρο σκορδαλιά. Α ρε και να μην έχει μπακαλιάρο τι έχουμε να του κάνουμε, με τις φαεινές ιδέες που κατεβάζει η κούτρα του.

Mad....Man

2005-10-25T18:38:00.000+03:00

Χρόνο πολύ επάσχισες

Για να σου ρθεί το χρίσμα

Μα τώρα μόλις ένιωσες

Πως θα προκύψει κλύσμα

Υ.Γ. Μη προδικάζουμε όμως γιατί στην Ελλάδα όλα γίνονται....

Yποκρισία

2005-10-24T01:02:00.000+03:00

Βγαίνοντας μια βόλτα στην εξοχή καμιά ώρα από το κέντρο της Αθήνας δεν μπορεί παρά να σε πιάσει αποτροπιασμός για τον βάναυσο τρόπο που της φερόμαστε όλοι εμείς που θεωρούμε τους εαυτούς μας νοήμονα όντα.

Εκεί που άλλοτε υπήρχαν νερά, δέντρα, λουλούδια και γαλήνη, αντικρίζεις μπάζα μπετό, σκουπίδια και σκουριασμένες περιφράξεις καταπατημένων οικοπέδων που περιμένουν την επόμενη ένταξη στο σχέδιο πόλης από το ΠΕΧΩΔΕ για να γεμίσουν τις τσέπες των «Ιδιοκτητών τους» με χρήμα.

Γιατί με περισσή προσήλωση ο κάθε πολιτισμένος και επιφανής «Αθηναίος Πολίτης» έχει φροντίσει να ανεγείρει το αυθαίρετο πολυτελές σπιτικό του τυφλωμένος από την ματαιοδοξία του και αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλεί στον εαυτό του, τα παιδιά του και τους γύρω του.

Όσα χρήματα όμως και να χαλάσει όσους αρχιτέκτονες και να επιστρατεύσει δεν θα μπορέσει ποτέ να αναδείξει τίποτε άλλο από, την μιζέρια του και την αμορφωσιά του.

Δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει ότι οποιαδήποτε παρέμβαση στη φύση η οποία δεν είναι πόνημα αγάπης για αυτήν γεννάει μόνο τερατουργήματα και ασχήμια.

Και συμμέτοχοι σε αυτό είμαστε όλοι μας αφού σιωπάμε ή ίσως ονειρευόμαστε ενδόμυχα μια μέρα να κάνουμε κι εμείς το ίδιο.

Και είναι μεγάλη υποκρισία να ακούω από τέτοιους ανθρώπους να απαγγέλλουν σε συγκεντρώσεις «διανοούμενων» στην Καλλιτεχνούπολη με ύφος λάγνο και γεμάτο νοσταλγία, τους παρακάτω στοίχους του Σεφέρη.

Γυρεύω τον παλιό μου κήπο
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι’ οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
κι’ όμως σαν είμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κατω από τους μεγάλους ίσκιους
κι’ έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος

Αδιέξοδο

2005-10-22T23:09:00.000+03:00

Μετά από μια ισχυρή δόση Σαββατιάτικων πρωινών ειδησιογραφικών εκπομπών από τα τηλεοπτικά κανάλια που έχουμε την τύχη να διαλέγουν την μέθοδο, το ήθος και το ύφος, της ενημέρωσής μας, μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό η μαντινάδα που τραγουδούσε ένας φίλος του πατέρα μου στις αρχές του ΄80 μετά από κάθε μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στο Ηράκλειο.

Όποιος γρικά τους λόγους σας
Δε ξέρει τι γυρεύει
Στη θάλασσα πιάνει λαγούς
Και στο βουνό ψαρεύει

Overdose

2005-10-19T09:14:00.000+03:00

Είναι φορές που γίνεται
Να σηκωθεί φουρτούνα
Όταν της σκέψης τη ροή
Ανασκαλά η πείνα

Φορές που ονειρεύομαι
Να σηκωθεί η πλάση
Για να μου πάρει μονομιάς
Της μοναξιάς την φράση

Που ξεστομίζω μόλις πιω
Ένα μπουκάλι ρούμι
Σαν κατεβάζω μονομιάς
Σε σκοτεινό καντούνι

Τις πεταλούδες που πετάν
Μέσα στα σωθικά μου
Μοιράζομαι μ΄ ένα κορμί
μέσα στην αγκαλιά μου

Όπως πετά κι η μοναξιά
Που μ’ είχε κυριεύσει
Το σώμα που αγκάλιασα
Θα το ΄χω μακελέψει

Πάθους φιλιά και ψέματα
Μας ένωσαν για λίγο
Μα όπως φεύγει το αλκοόλ
Μαζί κι εγώ θα φύγω

Αυταπάτες επιβίωσης

2005-10-17T18:42:00.000+03:00

……Μόνο μια λύση έμεινε μετά από τόσο κόπο.
Όλη μέρα πάλευε να ξετρυπώσει το λαγό που τόσο λαχταρούσε, για να χορτάσει αυτός και η φαμίλια του. Πετούσε αθόρυβα όλη μέρα πάνω από την τρύπα που είχε λουφάξει όταν ένιωσε τον κίνδυνο που παραμόνευε από τον ουρανό χωρίς να αντιλαμβάνεται τι γίνετε.
Ο κακόμοιρος ο λαγός ήξερε μόνο ότι ήθελε να ζήσει μα ο φόβος του είχε κόψει τα πόδια και δεν τολμούσε ούτε τα αυτιά του να ξετρυπώσει από το σκοτεινό λαγούμι. Ήταν ικανός να μείνει εκεί ακίνητος για πάντα κι ας πέθαινε από τη δίψα και την πείνα για τι δεν είχε μάθει να αγωνίζεται γι αυτά που ήθελε, μόνο να τρέχει πάντα να κρυφτεί.
Και τότε ο αετός κατάλαβε ότι μια μόνο λύση υπήρχε για να πετύχει το σκοπό του. Να τον κάνει να νιώσει δυνατός ατρόμητος, λιοντάρι αληθινό να θεριέψει και να θέλει να βγει να πολεμήσει για όλους και για όλα που μισούσε και φοβόταν για όλα που τον καταπίεζαν και ποτέ δεν πολέμησε μέχρι σήμερα γιατί βολευόταν στη νιρβάνα του.
Ντρεπόταν γι αυτό που θα έκανε ο περήφανος βασιλιάς των αιθέρων μα έπρεπε να επιβιώσει αυτός και τα παιδιά του, δεν είχε άλλη λύση κι αυτό έκανε.
Βούτηξε με δύναμη κάτω στο χώμα και μόλις πάτησε κάτω άρχισε να κράζει και να σκούζει κλαίγοντας σαν ετοιμοθάνατος. Και μετά σωριάστηκε κάτω σα νεκρός. Και περίμενε κάτω ακίνητος μέχρι να βγει ο λαγός να πάρει την εκδίκησή του.
Γιατί ήξερε πως θα βγει. Γιατί πάντα έτσι γίνεται.
………………

(Απόσπασμα)

Πλάνη

2005-10-14T22:06:00.000+03:00

Πιστέψαμε σε λόγια πλάνα

Που μας αλλάξανε το νου

Και περπατήσαμε στους δρόμους

Του «ωραίου» και του «αληθινού»

Πρόσεξε όμως μη κοιτάξεις

Πίσω στου δρόμου την αρχή

Γιατί καρδιά μου το φοβάμαι

Πως θα γεμίσουμε ντροπή

Χιλιάδες θύμησες θα έρθουν

Και η καρδιά μας θα σφιχτεί

Για των ονείρων μας τις μέρες

Που φύγαν ανεπιστρεπτί

Υπηρέτης 1.000 αφεντάδων

2005-10-11T22:37:00.000+03:00

Καθημερινή πάλη για επιβίωση; αγώνας για ανάδειξη; αγωνία για αυτοπροβολή; Τι και Γιατί; Γιατί παλεύουμε για πράγματα που δε μας χρειάζονται; Γιατί πολεμάμε σε μάχες που δεν έχουν νικητή; Γιατί αυτόχειρες ιθαγενείς προσκυνάμε κατακτητές της νόησης και του νου; Ψάχνουμε καθοδηγητές κι αφέντες. Ζητάμε να μας δώσουν τα όνειρά τους άλλοι για να ονειρευτούμε. Αγωνιστές στις δημοκρατίες του όχλου. Να νικηθούμε και να νιώσουμε νικητές. Προσφορά της ζήτησης…….
Οι ραγιάδες ποτέ δεν σήκωσαν κεφάλι απλός τους είπαν ότι σήκωσαν.
Ένα μόνο μας μένει πια ….. ας σκεφτούμε.

Πάλη

2005-10-10T02:54:00.000+03:00

Με δύο τρόπους μπορεί να νικηθεί η φωτιά. Είτε επειδή τη σβήνει το αντίθετό της είτε επειδή σβήνει σιγά - σιγά από μόνη της. Αυτό γίνεται όταν μια αδύναμη φωτιά συγκρουστεί με μια μεγαλύτερη. Σαν τη φλόγα από το λυχνάρι που όταν ρίξεις πάνω της μεγάλη φωτιά καίγεται σαν ένα ξερό κλαδί.
Έτσι γινόταν γίνεται και θα γίνεται πάντα .

Αμήν.

Τελώνια

2005-10-07T23:35:00.000+03:00

Η μέρα κουρνιάζει
Κοιμάται γλυκά
Σιωπή στην καρδιά μου
Τα μάτια ανοιχτά

Τρελλές ιστορίες
Θυμάμαι ξανά
Που λέγαν ψυχή μου
Τελώνια φρυκτά

Γι αυτούς που παιδεύουν
Ψυχή και μυαλό
Δεν θέλουν αγάπη
Μα μόνο θυμό

Θυμό που γεννάει
Η μαύρη χολή
Που έχουνε όλοι
Που τρων την ψυχή

Που θέλουν να κλέψουν
Σαν δούνε χαρά
Και γέλιο να βγαίνει
Από την καρδιά

Με κούρασε όμως
Η θύμηση αυτή
Τα μάτια βαραίνουν
Πετά το κορμί

Η μέρα σαν έλθει
Δε θα ’με πια δώ
Γιατί θα πετάξω
Για τον λυτρωμό.....

... Δρόμος ...

2005-10-05T03:21:00.000+03:00

Η γέννηση δεν προετοιμάζει το θάνατο

Η μάχη δεν τελειώνει τον πόλεμο

Η θυσία δε δεσμεύει την κάθαρση

Η ροή δεν ορίζει την κίνηση

Η αρχή δεν φέρνει το τέλος

Δεν υπάρχει μόνο πρέπει και γιατί

Δεν υπάρχει μόνο θέλω και δώσε μου

Στο δρόμο έχει στηθεί τρελό πανηγύρι

Στο δρόμο έχει γιορτή

Στους "Κακόμοιρους"....

2005-10-03T02:27:00.000+03:00

Οι παρακάτω στίχοι είναι εμπνευσμένοι από την καθημερινότητα και από τις καθημερινές συναναστροφές σε έναν κόσμο που με διώχνει που με αποξενώνει που με κάνει να αναρωτιέμαι. Είναι εμπνευσμένοι και αφιερωμένοι, από όλους και σε όλους εσάς, που φοβάμαι ότι πάνε να με αφομοιώσουνε να με ενσωματώσουνε. Δεν θα σας αφήσω. Είναι εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε όλους τους ανούσιους και Flat τύπους που μας περιτριγυρίζουν αναμασώντας ξύλινα λόγια και ακαταλαβίστικα τσιτάτα προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ανούσιες και απελπισμένες ψυχές. Σε όλους αυτούς που αποστηθίζουν και αναπαραγάγουν κακόηχα, σκέψεις και ανησυχίες άλλων για να καλύψουν την κενότητά τους και την ανυπαρξία τους. Σε όλους αυτούς που περιμένουν να ακούσουν τον αντίλογο, στις τετριμμένες απαγγελίες τους για να προσπαθήσουν να προσαρμοστούν σε αυτό που θέλεις να ακούσεις και να σε βουτήξουν στη μιζέρια τους. Σ’ όλους αυτούς που πίσω από ένα μαύρο πέπλο γλύφουν τους άλλους λέγοντας μόνο λόγια πλάνα, φοβούμενοι να συγκρουστούν για αυτό που πιστεύουν, γιατί απλά δεν πιστεύουν σε τίποτα, παρά μόνο στο πως θα «τρυπώσουν» κάπου την ανυπαρξία τους. Σε όλα τα μίζερα και τα ανούσια ανθρωποειδή που έκαναν την ανυπαρξία αξιών, αρχών και στόχων κυρίαρχη αρχή της κοινωνίας μας. Τους έγραψα από πίκρα και αηδία και δεν έχουν καμία καλλιτεχνική αξία ή τεχνική… μόνο πίκρα. Άλλωστε έχουν γράψει τόσοι άλλοι για το θέμα αριστουργήματα. (Βάρναλης, Ελίτης, Σιδηρόπουλος Μανίκας, Eliot, Barrett, Emerson)

Αν τύχει και με διαβάζεις, μην αναρωτιέσαι και μην συμφωνείς αγόγγυστα. Μήπως πρέπει πρώτα να κάνεις click στα περισσότερα link των bloggers που προτιμάς να διαβάζεις και να comentάρεις ? Και αν έχεις κότσια στάσου λίγο στον καθρέφτη σου μπροστά….. αν μπορείς να δεις ακόμη.

Όμορφα λόγια αναμασάς
Που δε καταλαβαίνεις
Άκουσες άλλους να μιλάν
Και τους ζηλεύεις

Γλύφεις πληγές και ξερατά
Γιατ’ είναι το φαΐ σου
Κολλάς γλυκά στην προσμονή
Να βγάλεις το πετσί σου

Να μεταδώσεις λιμό κακό
Το φως να δύσει
Μετρίων μέτριος και αρχηγός
Στην άχρηστη ύπαρξή σου

Καλόν ύπνο φουκαρά

ΥΓ: Μας «γνωρίζεται» και σας γνωρίζουμε… Κάντε λίγο υπομονή όταν θα θελήσουμε θα έρθουμε εμείς στην κρυψώνα σας

Η Ζωή είναι ωραία

2005-10-01T00:18:00.000+03:00

Όταν πρωτοείδα το φως ήρθε και μας χαμογέλασε στοργικά διώχνοντας όλο το βάρος και την ένταση της πρώτης μας επαφής με τον κόσμο.

Είναι λαμπερή και δυνατή, χαρούμενη μα και στοργική, τρυφερή μα και δίκαιη .

Όλα τα πλάσματα της γης και του ουρανού, ολόκληρος κόσμος στηρίζεται στη σοφία της και την ασφαλή αγκαλιά της.

Γεννά ελπίδα και βγάζει απ' τα σπλάχνα της χαρές λύπες, εκπλήξεις, ελπίδες, προσμονές…..

Είναι η ΖΩΗ μητέρα της ύπαρξης μας και είμαστε αυτή.

Κρίμα δεν είναι να τη σπαταλάμε άσκοπα???

Katrina-Rita οι Αδελφές της Αποξένωσης

2005-09-30T23:07:00.000+03:00

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ της αρχικής εκτίμησης αναδεικνύεται το κόστος των «Κατρίνα» και «Ρίτα» στην ασφαλιστική βιομηχανία, σύμφωνα με τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες αντασφαλειών. Το κόστος των ζημιών του τυφώνα «Κατρίνα» θα ανέλθει πιθανότατα σε 500 εκ. ευρώ, ενώ το κόστος του «Ρίτα» σε 150 εκ. ευρώ εκτιμά η ηγέτιδα εταιρεία αντασφαλειών Munich Re……. !!!!

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ 29/09/2005

Το παραπάνω κείμενο έχει δημοσιευθεί στην Ναυτεμπορική.

Αντίστοιχα άρθρα κατακλύζουν αυτές τις ημέρες όλες τις εφημερίδες και τα ειδησιογραφικά Portal σε όλο τον κόσμο. Ο καθένας είναι ελεύθερος να αισθανθεί όπως θέλει.

".....Να με προσέχεις

Γιατι έχω πέσει χαμηλά

Έχω πέσει χαμηλά.....

" Φοβάμαι ότι δε γίνεται ποιο χαμηλά…….. :-(

:-)

2005-09-28T21:28:00.000+03:00

Σιγή στην φαντασία να ονειρεύεται
Ιδίωμα ζωής χωρίς σκοπό
Ωραία σκέψη σήμερα γκρεμίζετε
Πιστεύοντας σε αύριο καλό
Η θέληση νεκρώνεται στο γκρίζο της
Μάνα μικρή που έπνιξε παιδί
Ονείρων προδοσίες που θερίζουνε
Υποστηρίζοντας ελπίδας προσμονή

Ευχαριστώ

2005-09-27T13:03:00.000+03:00

Νιώθω τύψεις.
Α! όλα κι όλα η αλήθεια να λέγεται. Μπορεί να μην είμαι το χαρακτηριστικό είδος εθνικά υπερήφανης (στα όρια υστερίας) ελληνίδας φιλάθλου, άλλα όφειλα να είμαι κολλημένη στην TV και να υποστηρίζω αυτά τα παιδιά που συνεχίζουν την παράδοση της μοναδικής ομάδα μας, που εδώ και 18 χρόνια μας κάνει υπερήφανους. (έστω και με κάποια σκαμπανεβάσματα).

Της «ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ»

Χωρίς να το πάρει κανένας μας χαμπάρι, (Ελάτε αγαπητέ…. μη κρύβεστε το ξέρουμε ότι δεν το περιμένατε και προετοιμάζατε πικρόχολα σχόλια. Λίγο αξιοπρέπεια δεν βλάφτει) επανήλθε και μας ξελόγιασε. Μας θύμισε τις μέρες που ενώ οι γονιοί μας, μας υπενθυμίζανε με σοβαρό ύφος ότι «από αυτό το καλοκαίρι ενόψει του Λυκείου πρέπει να δούμε την ζωή με ποιο ώριμο μάτι» οι προκάτοχοί της μας ξεχύνανε στους δρόμους, αρπάζοντας τη σημαία από το κοντάρι, πριν προλάβει να την αρπάξει η μαμά και ο μπαμπάς.

Ένα μόνο μπορώ να Σας πω…. έστω και καθυστερημένα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!

Καλό Χειμώνα

2005-09-26T08:38:00.000+03:00

Μόλις μπήκα στο σπίτι από το τελευταίο «καλοκαιρινό» Σαββατοκύριακο. Εξόρμηση αστραπή στην Κρήτη.
Φεύγοντας ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η Παραλία άδεια και γαλήνια. Και η μαυρίλα της Αθήνας να περιμένει να με κατασπαράξει σε λίγες ώρες. Άλλος ένας χειμώνας στην αγχωμένη της αγκαλιά που με πνίγει και δε μ’ αφήνει να φύγω σαν αρρωστημένος έρωτας.
Τα βράδια όμως θα την ονειρεύομαι και θα σχεδιάζω την επόμενη απόδραση. Φαντασιώσεις που με βοηθάνε να ζω, φαντασιώσεις που με βοηθάνε να επιβιώνω.

Μέχρι την επόμενη φορά…..

Καλό χειμώνα ισοβίτες.

Ο Ηλιος Ανατέλλει

2005-09-23T02:56:00.000+03:00

Ο Ήλιος έδυε, και τα βιολετί είχε κατακτήσει το είναι μου. Κι όμως αντί για αγαλλίαση ένιωθα σφίξιμο στην καρδιά… πανικό …. αγωνία.Το ήξερα μόλις φύγει θα έρχονταν οι φωνές. Σε λίγο σε λίγη ώρα. Προσπάθησα να κοιμηθώ, δε θέλω αλλά πρέπει, για να φύγω να ξεχαστώ. Μάταια.
Ήρθανε μόλις το φως έφυγε κι όταν τα ετερόφωτα κατακτήσανε τον ουρανό. Θεέ μου είναι τόσα πολλά. Είναι παντού, και φέρνουν τις φωνές. Φωνές αγωνίας, αόρατων τύψεων και πάθους, καταστάσεων που δε καταλαβαίνω μα θέλω να λευτερώσω. Χτυπάνε την πόρτα τα παράθυρα μου ζητάνε βοήθεια, λύτρωση, θέλουν να τις βοηθήσω. Πρέπει, Θέλω… μα δε με άφησαν ποτέ. Πάνε πάνω από 4.000 νύκτες το ίδιο βάσανο η ίδια αγωνία.4.000 σταγόνες πάγου. Είμαι απ΄ έξω κι αυτές μέσα. Προσπαθώ να σπάσω την πόρτα, τα τζάμια μα δε τα καταφέρνω. Σα να τα στηρίζουν από πίσω, …. οι ίδιες. Σα να με κοροϊδεύουνε σα να με εκδικούνται. Γιατί… Με τον καιρό η αγωνία έγινε συνήθεια, μετά παρατήρηση, εκδίκηση προσμονή και τώρα αρρώστια. Αρρώστια που με καταλαμβάνει που μου τρώει τα σωθικά και αποζητώ ΙΑΣΗ. Έστω και τώρα θα προσπαθήσω. Τώρα, που το γνωρίζω καλά ότι δεν είμαι έξω, όσο κι αν θα ήθελα, είναι φανερό έχω μπει κι εγώ μέσα. Και υπάρχει μοναξιά, με παγιδεύσανε. Αυτές βγήκαν έξω και με κλείσανε μέσα. Πως μπορώ να βγω άμα είμαι ήδη μέσα Είναι τρελό κι όμως είναι αλήθεια πρέπει να κάνω κάτι, τώρα, όχι να φύγω, να πολεμήσω. Να πολεμήσω και να νικήσω. Όχι με ατσάλι και φωτιά, θα ‘ρθει κι αυτών η ώρα. Όταν θα πρέπει για να αποκεφαλίσουν και να κάψουν τη Λερναία Υδρα. Τώρα όμως θα φτιάξω το Δούρειο Ίππο και θ΄ ανοίξω την Κερκόπορτα στην πόλη του Σκότους. Θα κρύψω σ΄αυτόν τα όπλα που νομίζουν ότι κατέχουν μα δε μπορούν να νικήσουν (κι αυτό δε το ξέρουν) τη μιζέρια το σκοτάδι, το ψέμα, την μοναξιά, τα ξύλινα λόγια, την υποκρισία, την απόγνωση, τις ονειρώξεις, τη λήθη. Είναι μετά ελεύθερες να ακολουθήσουν το πεπρωμένο τους. Αυτές ξέρουν τι θέλουν. Εγώ τις θέλω για πάντα μαζί μου. Τις θέλω να τραγουδάνε, να γελάνε, να σφυρίζουν, να με νανουρίζουν, να με ξυπνάνε, να με προτρέπουν, να με συμβουλεύουν, να με αγαπάνε. Κι εγώ να κάνω το ίδιο. Και εκατό φορές ποιο δυνατά.
Πρέπει να διαλέξουν μόνες αν θα διατηρήσουν την αγωνιά τους με όλα αυτά που δεν τους ταιριάζουν και δε τους αξίζουν κι όμως νομίζουν ότι είναι αυτές. Ή να φτερουγίσουν το χάραμα με τα πουλιά.
Δε ξέρω αν θέλω πρέπει όμως να φύγω …
Ο Ηλιος αρχίζει να ανατέλλει και θέλω να τον αγκαλιάσω αυτή τη φορά, και να φύγω μαζί του. Να νιώσω πάλι ζεστασιά, αγάπη, στοργή, πάθος έρωτα,…Ζωή. Σιχαίνομαι το σκοτάδι, και το μαύρο του κακού, γι αυτό πρέπει να με φοβηθούν κι αυτά. Η Κερκόπορτα σε λίγο θα κλείσει αν θέλουν ας πιάσουν το χέρι μου. Θέλω να τις πάρω από το κρύο να τις ζεστάνω κι αυτές.
Είμαι εδώ ελάτε….

Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ…….

ΥΓ. Το παραπάνω κείμενο δεν είναι μνημόσυνο είναι αποχαιρετισμός σε έναν καλό φίλο που όταν μου το είχε διαβάσει πριν από πολλά χρόνια με είχε φοβίσει. Πριν από λίγες μέρες έμαθα τυχαία ότι έφυγε. Προσπάθησα να το μεταφέρω έστω και σε «ελεύθερη μεταφορά», ανασκαλεύοντας μνήμες που είχα θάψει, από μια εποχή πραγματικά όμορφη. Ελπίζω να με συγχωρέσει αν δε τα κατάφερα.

Καλό ταξίδι….. Ίσως μια μέρα βρεθούμε πάλι

Προχωράω....

2005-09-22T09:07:00.000+03:00

Μνήμες που με φοβίζουν
Αλλότροπα στοιχειά
Κύματα που βουίζουν
Ψυχής ανεμελιά

Και όμως προχωράω
Δακρύζω και γελώ
Τη λύτρωση ζητάω
Σ΄ εσένα που ποθώ